Aslında hiç birisi ne benim ne de sizlerin suçuydu diyebilirim. Sadece halihazırda bulunan kuruntularım ve o'nu destekleyen uçsuz bucaksız hayal gücü kırıntıları tamamladı her şeyi. Belki öyle gerçekleşmedi olaylar ama güvensizliğimin yarattığı derin kaotik karanlığın ben tarafında tam olarak olanlar böyleydi diyebilecek konumdayım.
Her şey ve Yok oluşlar!
Yıpranıyorum ve galiba bunu ben istiyorum abi. Tüm benliğimle bu acıyı kendime ben çektiriyor ve bundan dolayı başkalarını suçluyorum. Karaktersizliğim ve düşüncesizliğim ile birlikte oturduk sizi yargılıyor hatta arkanızdan pek çokça sövüyoruz.
BİR BİZİZ. BİZ İSE YOKUZ!
Deneyimleyerek ve öğrenerek olgunlaşma dediğimiz şeyin sadece daha fazla sikilmek ve acı çekmek olduğunu söyleselerdi 17'imde kendimi o terastan aşağıya, özgürlüğe doğru tereddütsüz bırakırdım ama tüm bunları aşmaya çalışarak geçirdiğim 10 yıl içerisinde hiç bir şeyin değişmediği aksine daha da dibe yöneldiğini öğrendiğim ve bununla yaşamak zorunda kaldığım için pekala can çekişiyorum.
Peki düşünmelimiyim yada önemsemelimiyim?
Pek çok cevabı olan basit sorular diyebilirim. Ve sanırım bir süre sadece var olacağım hayatlarında ya da hayatlarınızda. Öylece bir köşede duran sessiz insan olacağım. Gözlemleyip ona göre karar veririm ölümün ihtişamını ve oynanması gereken teatral sahneyi. En azından denedim diyebilirsiniz bence bir yere kadar lakin mevcutta bulunan la muvaffak olamadı diyebilirsiniz mesela. Çünkü cidden çok yorgunum artık...
Yalanlarınızdan, yapmacık cevaplarınızdan, satranca çevirdiğiniz ilişkilerden, kendi hayatınız dışında başka herkesin hayatına salça olmalarınızdan, benim tek başıma var olabileceğimi düşünmeyip devamlı müdahale etmeye çalışmanızdan cidden artık çok bunaldım.. Aranızdan en fazla güvendiğim bile yapmacık ve sahteleşmeye yüz tutmuşken daha fazla sabredip kendimi yıpratasım yok.
GELİRKEN TEK GELDİM. GİDERKEN SİZİ NEDEN DÜŞÜNEYİM?
İster intihar notu de, ister duygusal boşaltım. Sonuç olarak ihtimalleri değerlendiriyorum hala. Ve cidden daraltmak zorundaymışsınız gibi hareket ediyorsunuz.
BOŞLUĞUMA GELDİ!
Kafamı kesip çok uzaklara gömesim var bugünlerde. Yok olabilecek en uzak yere. Paranoyalarım ve kabullenişlerimle birlikte gömesim var. Yok olasım ve aynı anda yok edesimde... Demem o ki resmen ayaklı bir karadeliğim.... Yok oluyorum ve farkında değil kimse.
Farkındalık beklentimde yok aslında. Her hangi bir beklentiye sahip değilim artık çünkü sadece nefes alıp veren bir varlığa dönüştüm. Ne düşüncelerim ne de yaşadığım hayat bana ait şu safhada. Mutsuzluk her köşemi ele geçirmekle kalmamış adeta ruhsuz bir insan haline getirmiş ve ben bunu fark edememişim.
