Ölüm müyüz yoksa devamı mı ?

Yazdıkça yazasım var. Kusasım, bağırasım, olmuyor ulan! diye haykırasım. Yapamıyorum var sonra yapamıyorum işte. Dayanmak, dayanabilmek var. Tüm bunlar olurken saatler ilerliyordu sadece. Öylece kalasım var şu sıralar. Saatlerde kalasım seneler öncesi gibi. Öylecelerce oturasım var lan. Ağlayasım hatta. Yıllarca ağlayasım, gözlerim akana kadar ağlayasım. Tüm olumsuzluklarım var gene üzerimde. Bu sefer ne prozac, ne ritalin, nede Keta kurtarır beni. 

DAHA BAŞINDA BİTİRDİM ULAN HAYATI! 

Özledim aslında karanlığımı, özümü reddetmişim lan oysa şimdilerde fark ettim. Sandığımdan fazla dayandım sadece tüm olan biten bu. Mutlu olduğumu yada mutluluk rolünü yeterince iyi oynadım. Yada sizler gerçekten mutluluğun ne olduğunu bilim bunu benimle paylaşmadınız! 

ALAYINIZ OROSPU ÇOCUĞUSUNUZ!

Neden paylaşmadınız lan. Hayır geçerli cevabınız ne amına koyayım ?....

Devasa bir hiçliksiniz benim gözümde artık. Yoksunuz lan, karanlıksınız, boşluksunuz, hiçsiniz oğlum tam anlamıyla hiçsiniz bende. Nefret bile etmiyorum artık sizden. 

İnsanmış... İnsanlığın evveliyatını sikeyim. Kurcalayın ama işiniz ne. Kurcalayın beynimi o çirkin çubuklarınızı daha derinlerine batırın beynimin. Öldürmeye korkmayın lan artık. Vurun, kırın, dağıtın lan suratımı. Bir şeyler yapın iyi yada kötü. Silik silik dolanmayın çevremde. 

SİKTİĞİMİN SİLİKLERİ! 

Nefret belkide en doğrusu. Düşünemiyorum artık yada beynim ses vermiyor...!!