Konuşmak basit kaldı ve anlam veremedik. Son defa da olsa söyleyemedim içimdekileri..Mutlu değilim ve günlerdir kapattım kendimi dört duvarın arasına. Gecemle gündüzüm birbiriyle bütünleşip zaman algımı ortadan kaldırdılar. Mesela saatin bir önemi kalmadı benim için. Hava aydınlık yahut karanlık. Köpek bile yanıma gelmemeye başladı ki en çok bir canlının varlığına ihtiyacım olduğu dönemlerdeyim. Acımakla birlikte kanamayı durduramamaktayım.
Kendimi kesmeye başladığım zamanları geçtim. Kendimi parçalamaya başladım şu sıralar.
Parçalarım odaya saçılırken odayı bok götürmekte. Günlerdir uyuyamamaktayım hatta kafayı yedim desem yeridir.
Bol bol sarhoş oluyorum. Kafam dağılıyor sanıyorum ama daha çok sen varsın. Keşke hiç başlamasaydık ikinciye. Keşke hiç karşılaşmasaydık yada mesajlara cevap vermeseydik. Lanet ettiğim pek çok şeyimsin şu sıra keza özlediğimde. Dediğim gibi siktirip gitmemem için sebep bulamamkla birlikte neden kaldığımı ve ne için çabaladığımı sorgulamaya başladım. Umarım üçüncü sınıf bir bar tuvaletinde kolumda enjektör ile ölü bulunurum.

